2 Kasım 2010 Salı

Kırıntılar

Nereye atsam elimi dibe batıyorum. Her taraf karanlık boğmaya başlıyor beni. Yüzeye çıkmak için kulaç atıyorum, güneşin geriye kalan kırıntılarına doğru. Haykırıyorum aynı zaman da, gözlerim birisini aramaktan bıkmış, kollarım yorgun düşmüş, vücudum her kulaçta daha da ağırlaşıyor. Kırıntılar esen rüzgarla birlikte uçup gidiyor. Yakalayamıyorum hiç birini, parmaklarımı hissedemiyorum.                     (1 Kasım 2010 – 17.16)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder