2 Kasım 2010 Salı

"Bir"

Bir şey var, içimi yakıp kavuruyor ama vazgeçemiyorum. Bir umut var içimde elinden tutup yürüyemiyorum. Bir korku var kimseye bahsedemediğim. Bir heyecan var bana kimsesizliğe sürüklendiğimi hissettiren. Tedirginim, hayatımı nasıl yaşayacağımı bilemedim. Kime haykırcam, kime küsücem, kime kendimi açıcam, kimdir bunların gitmesini sağlıyacak olan kişi. Daha böyle devam etmeli miyim? Edebilsem, zaten kendi içimdekileri kusmam. Sadece bir anlığına bile olsa bitsin istiyorum. Kendi duygularımdan korkulmamın sağlanmasından bıktım. (31 Ekim 2010 – 16.50)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder